İletişim Kültür ve Dil

Yazı Dili Konuşma Dili
Lehçe : Bir dilin bilinen ve izlenen tarihinden önce karanlık bir dönemde kendisinden ayrılmış olup çok büyük fonetik ve morfolojik ayrılıklar gösteren kollardır. Türkçenin en önemli lehçeleri Çuvaşca ve Yakutçadır.
Şive : Bir dilin bilinen tarihi gelişimi içinde ayrılmış olan bazı ses ve biçim ayrılıkları gösteren kollarıdır. Bir kavmin ayrı kabilelerinin birbirinden farklı konuşmalarıdır. Kırgızca, Kazakça, Özbekçe, Uygurca, Türkmence, Azerice ve Türkiye Türkçesi Türkçenin şiveleridir.
Ağız : Bir şive içinde var olan ve söyleyiş ayrımlarına dayanan küçük kolları, bir memleketin çeşitli bölge ve şehirlerinin sözcükler söyleyiş bakımından birbirinden ayrılan konuşmlarıdır.Ege ağzı, Karadeniz ağzı gibi.
Argo : Bir toplumda belli kesimlerin aralarında anlaşmayı sağlamak amacıyla kullandıkları özel bir dildir. Tüm dillerde görülmektedir. Genelde toplumun alt tabakasına özel özgü sözler olarak bilinir. Gerçekte toplumun aydın kesimini de dahil bütün katmanlarını içine almaktadır. Her grubun argosu değişiktir.
Jargon : Belli bir grup arasındaki dayanışmayı, çıkar birliğini başkalarına karşı korumak; bir meslek sırrını korumak amacıyla oluşturulmuş ve başkalarınca anlaşılmayan yapay dillere denir. Günlük dilden farklı kullanımlar esastır.Tıpçıların kendi aralarında konuştukları dil gibi.