Çocuk

1 0
Read Time:48 Second

Gözünü lambaya dikmişti. Süslü Demir den bir perde gibi korkuluğu olan yatağına oturtulmuştu, camı. Üç, dört parmak düz cam. Giderek hızla genişlemişti. Kalın yerden sonra, tekrar incelmişti. Önüne dökülen saçlarını bir çırpıda, kulağının arkasına tutturmuştu. İçinde yanan ışığın alevleri, titreşerek uzayıp, kısalıyordu.

Küçük kollu, yuvarlak düğmesine takılmıştı gözleri. Annesi, o düğmeyi biraz açmak için çevirdiğinde. Işığı uzamaya başlardı. Kararır, isler oluşurdu. Rengine bayılıyordu, gözlerini kırpmadan bakardı. Turuncu gibi diye düşündü. Sarı ve beyaz diye ayrıştırıyordu, ışığın renklerini. Lambanın önünden geçen, annesinin gölgesini gördü. Hemen ayağa kalktı, gölgesini görmek istiyordu. Gidip dokunmak istedi, kocaman gölge küçülmüştü. Yaklaşıp, uzaklaşıyordu. İstese de büyük gölgesine dokunamıyordu.

Tekrar oturduğunda, nefesiyle ışığın titreşip, oynaştığını gördü. Azıcık üflese ne olurdu acaba. Annesi sen söndüremezsin, dediğini anımsadı. O zaman biraz oynayabilirdi. Biraz üflediğinde, ışığın ne kadar da uzadığını gördü. Kendini kaptırmıştı. Tekrar, tekrar denemişti. Bir anda karanlıkta kalmıştı. Şaşırdı nasıl yapabilmişti. Söndürmüştü işte, başarmıştı. Ama karanlıkta kalmıştı. Olsun diye düşündü. Çocuk, anne lambayı söndürdüm, başardım diye seslenmişti.

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %

Average Rating

5 Star
0%
4 Star
0%
3 Star
0%
2 Star
0%
1 Star
0%

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir